[Prince]

Temat zakładam w związku z przeświadczeniem, że ktoś się w nim jednak wypowie

Dotyczy on twórczości własnej, prozy i poezji w wydaniu userów, zatem każdy, kto cokolwiek pisze, niech pisze..

- kiedy zdecydował się pisać w sensie tworzyć cokolwiek
- jak już pisze, to w jakich okolicznościach pisze.. pora, powód, wydajność, etc..

Własne dodatki dobrze widziane.

Temat jako poruszający ponadczasowe zagadnienie i dość ważne - przypinam.. możecie mnie zarżnąć za to

[netha]

Temat po części i dla mnie Co prawda nie mogę odpowiedzieć na pytanie "jak długo piszesz", gdyż to "piszesz" jest to u mnie w czasie przeszłym.
Kiedyś pisałam coś, co przypominało wiersze Nawet we mnie jest nuta poezji Pisałam przez 4 lata liceum, właściwie zaczęłam w 8 klasie. Pisanie pomagało mi w przetrawieniu problemów które mnie przerastały, wyrzucenie z siebie emocji często skrywanych, często uciekałam do kartki papieru i zamykałam się w tym świecie.
Wtedy myślałam że coś ze mnie będzie, starałam się rozwijać nawet w tym kierunku, poprzez koła zainteresowań. Jednak z momentem zdania matury, "odłożyłam pióro" i po tym czasie, nigdy nie napisałam nic poważniejszego. Być może był to tylko efekt uboczny dorastania?

Tak więc, posiadałam taki epizod w swoim życiu

[deora]

Temat po części i dla mnie smile.gif Co prawda nie mogę odpowiedzieć na pytanie "jak długo piszesz", gdyż to "piszesz" jest to u mnie w czasie przeszłym.
Kiedyś pisałam coś, co przypominało wiersze smile.gif Nawet we mnie jest nuta poezji wink.gif Pisałam przez 4 lata liceum, właściwie zaczęłam w 8 klasie. Pisanie pomagało mi w przetrawieniu problemów które mnie przerastały, wyrzucenie z siebie emocji często skrywanych, często uciekałam do kartki papieru i zamykałam się w tym świecie.
Wtedy myślałam że coś ze mnie będzie, starałam się rozwijać nawet w tym kierunku, poprzez koła zainteresowań. Jednak z momentem zdania matury, "odłożyłam pióro" i po tym czasie, nigdy nie napisałam nic poważniejszego. Być może był to tylko efekt uboczny dorastania?

Tak więc, posiadałam taki epizod w swoim życiu blush.gif

Tak było, aż do wiosny tego roku. Nagle okazało się, że sprawia mi to przyjemność, że chyba trochę 'umiem'. A ponieważ zawsze ciągnęło mnie też w stronę prozy - to, że jeszcze mam o czym. To na razie tyle. Obiecuję, że wrócę jeszcze do tematu, żeby rozwinąć wypowiedź.
Na razie jeszcze tylko taka obserwacja, że wszyscy (no, prawie) mają krótszy lub dłuższy okres skrobania wierszy 'do szuflady'. I myślę, że to bardzo dobrze.

[netha]

Na razie jeszcze tylko taka obserwacja, że wszyscy (no, prawie) mają krótszy lub dłuższy okres skrobania wierszy 'do szuflady'. I myślę, że to bardzo dobrze.

Kiedyś usłyszałam że jest to oznaka wrażliwej duszy Z perspektywy czasu mogę stwierdzić, że w moim przypadku "wierszoklectwo" w jakiś sposób pomogło mi się rozwinąć w kierunku literackim, zawsze to jedna dziedzina więcej
Poezję kocham do tej pory, nawet na studiach poetyka nie zniechęciła mnie, mimo że interpretacja wierszy była odgórnie narzucana.
Kto wie, może kiedyś w przypływie euforii, znów coś napiszę

[Franz]

Jedyne co w życiu napisałem to artykuły, relacje na strony www. W zasadzie to wolę np. liczyć niż pisać, do tego drugiego nie mam kompletnie głowy.

Użytkownik Franz edytował ten post 24 December 2007 - 15:03

[Taj]

Pisać zaczełam w 1 klasie gimnazjum. Pisze do tej pory, ale tylko do szufladki, poniewaz twierdze że sie to nie nadaje do upubliczniania.
Dlaczego pisze?
Pomaga mi to Kiedy mi smutno i źle, kiedy mi wesoło i dobrze, bardzo pomaga to uzewnętrznić emocje, coś czego nie da sie powiedzieć zwykłymi słowami, czasami łatwiej ująć to w wierszu.
Kiedy pisze?
ee nawet na sprawdzianie z matmy mi sie zdarzało...
koleżanki mówiły że nawiedzona jakaś jestem, ale już chyba z tego wyrosłam
Nadal pisze jednak rzadziej, a moje wiersze czyta tylko jedna osoba, i dłuugo tak zostanie:)

[lagata]

Ja tez troszke pisze - jako dziewczynka w szkole podstawowej napisalam nawet cala "ksiazke" czyli zeszyt - nie nadaje sie on jednak aby go upublicznic, poniewaz przypomina harlekin i sa w nim moje naiwne dziewczece marzenia jak bedzie wygladac kiedys moje zycie Napisalam troche krotkich opowiadanek - tez tylko do szuflady... Poza tym lubie pisac pamietnik, ktory kiedys - chcialabym - aby przeczytaly moje dzieci...

[magnus]

Ja generalnie piszę bardzo rzadko - jakieś 1,5 strony A4 na rok. Pomimo, że mam talent, że hoho.
Wiersze pisałem w wieku 8 lat - znaczy wierszyki. I dużo wypracowań, ale najczęściej na tematy "wolne".
Miałem parę wstępnych pomysłów na powieści, ale nigdy na tyle wytrwałości, żeby wyjść poza plany.
Wolę krótkie formy. Piszę zazwyczaj z nudów.
Generalnie uważam, że wszystko już zostało napisane i nie ma sensu się powtarzać

[Prince]

No proszę, chyba przyjdzie mi założyć temat "Wstydzę się i piszę - uwaga, wchodząc nie oczekuj fajerwerków słowa".. zupełnie serio, może zachęci to do pisania kogoś na forum, nawet jak ma co do talentu obiekcje..?

Co do mnie to raczej amatorszczyzna i żywioł, w ogóle nie znam się na tym wszystkim, dla mnie przecinki, zasady, odmiany, to czarna magia i bełkot.. ale jakoś z tym żyję i jest mi generalnie dobrze jak jest, a ćwiczę raczej formę, zresztą dość chyba szczególną - ma być lekka i skoczna, ale od wersji co ją natura dała jest raczej daleka

A dała wszak chyba co nieco, bo mimo wszystko w szkole na polskim szło mi jako tako.. w kwestii wypracowań zwłaszcza, bo czytać nie cierpię jak diabli i to jest swoiste kuriozum..

Piszę od 10 miesięcy, utworki wszelkie zwykle w nocy, bo w innych porach ni w ząb.. wszystko co - pożal się Boże - sklecić mi się udało, można przeczytać na forum..

[Katarina]

Nie piszę, bo nie potrafię, dlatego podziwiam wszystkich, którzy zaczynają pisać cokolwiek ot tak, a na koniec budzą u odbiorców emocje.

[catalina]

Ja piszę od czasu do czasu jakiś artykulik czy felieton, czasem jakiś wywiad, prowadzę też stronę www znajomym. I piszę jeszcze głupawe wierszyki dołączane do prezentów gwiazdkowych
W wieku nastoletnim pisałam "wiersze", jak pewnie co druga nastolatka

[Prince]

W wieku nastoletnim pisałam "wiersze", jak pewnie co druga nastolatka

Może pokażesz..?

Obiecuję głupie komentarze, tudzież perfidne, usuwać jako spam !

[catalina]

Oj nie, były zbyt osobiste

[Prince]

Prosta rada - wykropkuj nazwiska

[deora]

No i okazuje się, że potencjalni poeci pochowali się po kątach - a na forum - pustki. Szkoda.
Wracając do tematu, bo obiecałam więcej, z tym moim pisaniem było tak:

Kiedyś pisałam wiersze i próbowałam sił w prozie. Wiersze były niezłe. Jeśli chodzi o prozę, to co jakiś czas włączała mi się czerwona lampka samokontroli - i wszystko lądowało w koszu. W końcu stało się tak, że wiersze też zniszczyłam - spaliłam (wtedy wydawało mi się, że poezję trzeba pisać ręcznie). A teraz, po tych wszystkich burzach, które się przez moje 'ja' - przetoczyły - najpierw zaczęłam wyciągać z pamięci te kawałki sprzed ładnych paru lat, a równolegle, w trakcie rekonstrukcji tych staroci - wykluły się całkiem nowe, i póki co, tak już zostało.

Piszę - nie wiem - bo muszę (?) Na swój własny użytek nazywam tą swoją twórczość - grafofrenią. A może to - grafoterapia?
Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że w moich wierszach jest zbyt wiele smutków, łez i innych ogranych rekwizytów. Lubię wzruszać i siebie i innych.

[netha]

Piszę - nie wiem - bo muszę smile.gif (?) Na swój własny użytek nazywam tą swoją smile.gif twórczość - grafofrenią. A może to - grafoterapia?
Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że w moich wierszach jest zbyt wiele smutków, łez i innych ogranych rekwizytów. Lubię wzruszać i siebie i innych.

No tak deora, coś w tym musi być. Moje wiersze też były przepełnione smutkiem, łzami....zdarzały się również erotyki. I tak jak napisałaś, spełniały formę terapii.

Dobrze że Ty piszesz nadal, bo bardzo dobrze Ci to wychodzi.

[Darkous]

Pisać pisuję od wielu wielu lat. Głównie jakieś bardziej lub mnie twórcze przemyślenia, opowiadania, nawet gry planszowe. Kocham pisać.
Co do wierszy, historia z nimi krótsza. Przez lata uważałem że nie mam ku temu talentu, dlatego też nie napisałem żadnego wiersza, aż do czasu, gdy zakochałem się w pannie, która miała wszystko, a której chciałem podarować coś, czego nie miała. Tak więc napisałem wtedy swój pierwszy wiersz. Od tamtej pory raz na jakiś czas sklece wiersz. Bardziej spontanicznie, niż z jakimś zamysłem. Mam wenę, to piszę, nie mam weny, to nawet nie próbuję sie zmuszać.
Poniżej wklejam ów pierwszy mój wiersz.

"Nieraz jestem czarownikiem - potężnym
umiem warzyć mikstury w kotle pięknym.
Magiczny dym unosi się ponad mnie
gdy mieszam mikstury tutaj swe...
Sypię całą miarkę ogromnego szczęścia
wiele radości,sporo miłości,
kocioł bulgocze niczym niezgody kości.
Wlewam łzy radości i smutku,
a potem odczyniam czary powolutku...
Odlewam dwie miarki napoju,
dla mnie i dla Ciebie Olu.
Następnie wspólnie wypijemy jednym tchem,
bo to eliksir miłości - pełen szczęścia ten...''

[deora]

Mam wenę, to piszę, nie mam weny, to nawet nie próbuję sie zmuszać.

Z poezją oczywiście tak jest. Czasem wiersz chodzi za mną całymi miesiącami, zanim się napisze. Czasem zapiszę parę linijek w swoim brudnopisiku - i tak leżą, leżą, leżą...
Co innego opowiadanie, jeśli mam pomysł - na co ostatnio nie narzekam, i czas - z czym jest gorzej, mogę pisać po kilka godzin dziennie, potem czytać, poprawiać i tak do oporu.

[Prince]

To teraz ja się pochwalę, wcale nie dla przechwałek, a zupełnie serio..

Jak chcę coś napisać, bo usiłuję np. pociągnąć dział, to piszę.. od momentu chęci odszukania pomysłu w głowie, poprzez odszukanie, przetworzenie i dopasowanie do potrzeb wizji i konwencji, do osadzenia w szablon wersów, mija średnio 5 do 15 minut.. taka broń szybkostrzelna, ale też nie rozwodzę się nadto.. wena w ogóle jest mi obca.

Zresztą pewnie gdybym chciał się zawrzeć w jakichś zasadach, których kompletnie nie znam, to miałbym większy problem.

Powyższy wywód dotyczy rzecz jasna wierszy, albo raczej tego co przypomina wiersze..

Użytkownik Prince edytował ten post 02 January 2008 - 17:53

[deora]

No fakt. Są jeszcze takie kawałki, powiedzmy użytkowe. Wierszyk, jako próba skomentowania innego wiersza (z tamtego - fabuła) - jakieś dwie godziny:

Stara Historyja

Oto jest ludziska stara historyja:
Tak daleko pamięć nie sięga niczyja,
A dawno to było: Przed sześciuset laty
Książę na swym zamku przemierzał komnaty
Gdy przez okno ujrzał cosik na kształt zwierza
Jak ku chałupinie - hen – dalekiej zmierza
Każe konia siodłać. Pędzi jak szalony.
Nikt się nie zapuszczał w te ponure strony,
Wiedźmy jeno, tutaj, dziwną strawę warzą -
Książę w to nie wierzy - tako starzy gwarzą...
Już w zaklętym gaju z rumaka zeskoczył,
I dziewczę spłoszone - niby łania - zoczył.
Dziewczę cud-urody, jako śniegi lice,
Włosy – żywy ogień... Niechże cię pochwycę,
Na zamek powiodę i zaślubię wreszcie.
Dziewka nic nie gada, zali księcia nie chce?
A po drodze tumult, słychać złorzeczenia
Tu niewieścia zazdrość, złe mężów spojrzenia,
Z wielkim krzyżem naprzód wyszedł opat stary:
Chcesz być z naszym księciem, wyrzecz się swej wiary!
Klecha sprośny w oczy zielone spogląda,
A gawiedź podburza... I tłum kaźni żąda.
Już na stos ją wiodą, książę, choć w rozpaczy
Gminu się obawia, ratować nie raczy.
Płomienie strzeliły, aże pod niebiosy.
Nie w płomienia barwie, płomieniem jej włosy.
Wtem grom się odzywa, i kruszą się skały,
Nim zgasło ognisko, zapłonął świat cały
Król podziemi powstał – i wszystko się wali;
Przepadł zamek, wioska, las i chata w dali...

Musi przyznać każdy, kto czytał skwapliwie:
Choć szatańskie, to przecie sądy sprawiedliwe.

Albo wierszowane życzenia urodzinowe dla Dawida, wielbiciela Rh+, uśmiałam się przy tym, co niebezpieczne, ale i tak bez uznania u zamawiającej - też chyba ze dwie, trzy godziny:

Do Dawida rymów mało
A tak bardzo by się chciało,
Jakiś fajny mu ułożyć dzisiaj wiersz.

Dla Beaty mamy kwiaty,
Dla Grzegorza – łany zboża.
Dla Dawida – może dzida? Gdzie tu sens?

Gdyby Dawid mieszkał w buszu -
to - prócz męstwa, animuszu,
nową dzidę można byłoby dać mu.

Ale Dawid mieszka w mieście,
woli jabłka w słodkim cieście,
a w słuchawkach na dodatek Rh+.

Dzida na nic się nie przyda,
Niepotrzebnie sie ją dźwiga.
Z dzidą problem i kłopotów cały kram.

Do rowera nie pasuje,
Chociaż nieźle się rymuje
Przez to wiele możliwości daje nam.

Gdyby dzidę dać w prezencie,
Nie potrzeba już nic więcej,
Popatrz tylko, co sie w głowie roi mi:

Każdy wpadł na pomysł taki:
I dziewczyny, i chłopaki -
Dzidy taszczą prosto w Dawidowe drzwi

Na Dawida osiemnastkę
Kroczy dumnie cały zastęp
Jak rycerze - nie wiadomo kto jest kim!

Już na schodach się klinują
Aż sąsiedzi protestują,
Lecz po cichu, bo się strach udziela im...

"Choć zostawiasz Go samego,
I Rzuciłaś dla innego,
Dawid jednak pozostanie twardy... "- tak:

Jeszcze raz – i razem wszyscy:
Niech nam Dawid zawsze błyszczy
jak grot dzidy przez następną setkę lat!

Skoro już się przechwalamy. No ale to tylko takie rymowanki.