[basia*]

O "Lalce"słyszeli chyba wszyscy.Dla większości to pewnie zmora -dośc obszerna lektura szkolna.Dla mnie wręcz przeciwnie-należy to ulubionych książek.Po prostu jestem nią oczarowana.Niestety istnieje mnóstwo ludzi, którzy jej niedoceniają, a warto zatrzymać się chociaż nad postacią Wokulskiego:)i już robi się bardzo ciekawie!Dla mnie to arcydzieło. "Powieść Prusa ma wiele różnych perspektyw, odczytań interpretacyjnych"i pewnie dlatego grono wielbicieli jest dośc wąskie,jednak z grugiej strony przyjemnie jest należeć do tych''wybranych":)
Polecam tym, którzy nie czytali , a miłośnikom natomiast esej Olgi Tokarczuk-"Lalka i perła"(wspaniała interpretacja powieści Prusa).Naprawdę warto!
:jupi

[ Dodano: 2007-06-19, 09:46 ]
Ups,przepraszam, że umieściłam ten temat w literaturze zagranicznej!Może ktoś naprawi mój błąd?Z góry wielkie dzięki!

[lord_mcbet]

oże ktoś naprawi mój błąd?

juz:D
a co do lalki to srednio mi sie podobala... jakos nie trawilem wokulskiego a rzecki to taki ichni moherXD

[lovely-daisy]

basia* ja jestem z Toba! przeczytalam tą grubaśna powieść bez żadnych problemów i jako jedna z nielicznych z klasy dostalam 5 ze sprawdzianu ze znajomości treści
Na poczatku zaczelam ta ksiazke czytac bardzo dokladnie, bo wiedzialam, ze to jedna z ulubionych naszej polonistki i na 100% bedzie sprawdzian z tego, ale potem się tak wciagnelam, ze bardzo chcialam wiedziec co dalej plusem jest to, ze ma otwarte zakonczenie i podczas gdy 3/4ludzi snuje domysly, ze Wokulski zginąl pod gruzami to ja wierze, ze wyjechal do Francji, robi kariere naukowa i ma żonke i gromadke dzieci

[kalik]

Literatura pozytywizmu nie jest moją ulubioną i mimo dużej wartości "Lalki" nie jestem fanem ani realizmu ani naturalizmu. Przeczytałem, ale zachwycony nie byłem, już wolę Żeromskiego jeśli o tej epoce mówimy
Prusa natomiast cenię za "Faraona" i liczne artykuły do gazet.

[dinozaur]

wolę Żeromskiego jeśli o tej epoce mówimy

Żeromski to już inna epoka, był nieletnim dziecięciem, kiedy Prus swoją karierę zaczynał (w 1872 Żeromski miał 8 lat).

[kalik]

Chodziło mi o twórczość pozytywistyczną Żeromskiego nie konkretnie o epokę historyczną, wszak taki Leopold Staff jest twórcą aż trzech epok literackich

[lagata]

Mnie rowniez "lalka" bardzo sie podobala. Widzialam tez jej ekranizacje, z Tyszkiewicz, o ile sie nie myle, w roli glownej.

Bardzo zaciekawil mnie ten esej Tokarczuk, w wolnej chwili na pewno do niego zajrze Dzieki za info

[kaskaj]

ja pochlonelam ta ksiazke, oba tomy przeczytalam ekspresowo
ta ksiazka mnie zafascynowala, ciekawa , wciagajaca

[dinozaur]

Chodziło mi o twórczość pozytywistyczną Żeromskiego nie konkretnie o epokę historyczną, wszak taki Leopold Staff jest twórcą aż trzech epok literackich

Ostatnie wielkie dzieło Prusa ukazało się w 1896 roku ("Faraon"), pierwsze utwory Żeromski opublikował w 1895, a pierwszą wielką powieść w 1897 ("Syzyfowe prace"). W Wikipedii można przeczytać, że

W 1892 roku Prus wystąpił w charakterze świadka na ślubie Stefana Żeromskiego z Oktawią Rodkiewiczową. Był zaprzyjaźniony z młodą parą, którą poznał podczas jednego z wyjazdów do Nałęczowa; opiekował się także początkującym pisarzem.

Między Prusem a Żeromskim była różnica nie tylko międzypokoleniowa, ale i ideowa. Twórczość Żeromskiego nie ma charakteru pozytywistycznego. Powiedziałabym nawet, że jego pokolenie tworzyło na bazie opozycji wobec pozytywizmu. Pozytywiści mówili, że wystarczy podjąć działania na rzecz społeczeństwa, aby w konsekwencji wpłynąć na jego rozwój (praca u podstaw, praca organiczna, filantropia itd. itp.). Pokolenie Żeromskiego pokazuje, że w gruncie rzeczy pozytywistom nic się nie udało - to dlatego pozytywistyczni bohaterowie ponoszą klęski: doktor Judym ciągle przegrywa, Siłaczka umiera w nędzy, doktor Piotr porzuca ojca... Prawdą jest natomiast to, że geniusz Prusa pozwolił mu uniknąć w "Lalce" typowego dla pozytywizmu dydaktyzmu; że jego powieść zachwyca bogactwem postaw i charakterów, że pewne elementy neoromantyczne przebijają się (jak choćby miłość czy próba samobójcza). Sama postać Izabeli jest dość charakterystyczna dla twórczości młodopolskiej (kobieta-demon niszcząca mężczyznę). Prus na pewno znał twórczość przełomu wieków (Berenta, Przybyszewskiego, Witkiewicza). Na pewno nie można go jednak zaliczyć do Młodej Polski, tak jak i Żeromskiego nie próbujmy wsadzać do pozytywizmu. Historycznie rzecz biorąc jest to w literaturze polskiej przypadek jedyny, gdy dwie przeciwstawne ideowo epoki w części nakładają się na siebie (pozytywiści tworzą prawie do wybuchu I wojny światowej, Młodą Polskę czyli neoromatyzm, datuje się na przełom wieków XIX i XX).
Natomiast Leopold Staff - poeta "trzech epok" - miał szczęście żyć długo i każda z tych epok odbijała się w pewnym stopniu w jego twórczości. Nigdy natomiast nie był typowym przedstawicielem żadnej z nich - szedł swoją drogą bliższą klasyce greckiej niż neoromantykom czy (generalizując) twórcom XX wieku. Był tak naprawdę poetą ponadczasowym i pozaczasowym.
Przepraszam za tak obszerne wynurzenia. Są to oczywiście moje opinie o twórcach, których bardzo lubię i cenię. A "Lalkę" czytam sobie od czasu do czasu "do poduchy" otwierając w dowolnym miejscu. Zawsze odkrywam w niej coś nowego, ożywczego, interesującego. Bo Prus był geniuszem obserwacji - jego postacie są żywe i mimo upływu czasu nowoczesne. Zmieńmy im tylko ubranka i cały entourage, a zobaczymy naszych sąsiadów z ich wadami i zaletami (zwłaszcza sąsiadki!).

[lovely-daisy]

ja w ogole nie lubilam pozytywizmu, no moze Sienkiewicza jedynie kilka powiesci i nowel, ale w "Lalce" mozna dostrzec synteze dwóch epok, Prus nawiazywal jeszcze do romantyzmu. Ale nie chodzi o epoke, tylko ogolnie o fabule itp.

tak czy inaczej serdecznie namawiam do czytania

[kalik]

Nie śmiem się spierać z Tobą dinozaur bo z pewnością masz większą wiedzę, skoro już mnie uświadomiłaś to stwierdzam, że w ogóle nie lubię literatury pozytywizmu, zaś jeżeli chodzi o europejską literaturę tego czasu to cenię sobie Zolę ("Nana" - moja ulubiona jego powieść), Flauberta, ale mimo wszystko ten styl mi nie leży, kolokwialnie mówiąc. Zdecydowanie wolę modernizm, Młodą Polskę i twórczość XX-lecia międzywojennego.

[dinozaur]

O gustach się nie dyskutuje... Ja w każdej epoce (nawet w nielubianym baroku) znajdę dla siebie jakieś perełki, które warto znać.
Literaturę francuską znam słabo, głównie czytywałam poezje współczesne (Prevert - cacy!). Z prozy lubię Victora Hugo... może dzięki "Nędznikom"? Nie przepadam za Zolą, może z powodu jego największego osiągnięcia, naturalizmu. W przeciwieństwie do turpistów uważam, że brzydota może istnieć bez opiewania jej w literaturze. Toteż precyzyjne wchodzenie w opisy fizjologii (Zola!) niezbyt mi odpowiadają. Bardziej pasują do lekcji anatomii. Oczywiście - moim zdaniem.
Duży respekt mam natomiast do tego pisarza za jego odwagę cywilną, która kazała mu bronić człowieka (Dreyfussa) wbrew opinii publicznej sterowanej przez władze. Słynne "J'accuse!" Zoli czyni z niego bohatera nie tylko tamtych czasów. Kogo dzisiaj stać na to, żeby bronić ludzi opluwanych przez media ?

[basia*]

A wracając do tematu:)
Fragmenty "Lalki"były drukowane w ''Kurierze Codziennym",dlatego można mieć wrażenie, że miejscami jest pisana "na siłę".Ale właśnie to powolne(jak czytałam w eseju Tokarczuk)wyłanianie się motyla z poczwarki nie mogło zachodzić (moim zdaniem)szybciej.Mechanizm odradzania się Wokulskiego i jego szukanie siebie następowało stopniowo.Dlatego tempo(nie wiem, czy dobrze to ujęłam)utworu jest dla mnie akutratne:)

[Zbyshek]

Książka nie porywa - główny bohater z początku antypatyczny wcale nie "przeobraża sie w motyla" - dla mnie staje się tylko troche bardziej znośny. Obraz świata szary, bury ponury - jakiś taki smutek panuje, postaci ludzkie też nie budzą zbyt wiele sympatii. Przełknąłem tylko dlatego że lektura.

[Ann]

Uwielbiam. Zawsze kiedy sięgam po nią, mam ochotę wskoczyć do pociągu i jechać do Warszawy i odwiedzać wszystkie te miejsca. To jedna z rzeczy, którą najbardziej kocham w książkach - realne miejsca. Nazwy ulic, placów, kawiarni. Nawet podobno biura podróży urządzają wycieczki do Warszawy pod hasłem "Śladami Wokulskiego".
Poza tym genialna jest budowa, wielowątkowość i postać panny Izabeli.

[nAGER]

wlasnie przerabiam Lalke na polskim - tragedia

[Ann]

No właśnie - tragedia! To tak chyba jest, że kiedy nam coś każą to my z natury się przeciw temu buntujemy. Nie wiem, może się mylę, ale coś w tym jest. Ale to chyba już wątek na kolejny temat...
Wiem, miało być o "Lalce"

[Allamaris]

jak dla mnie nudne...

[meister]

wlasnie czytam lalke jako lekture na polski....powiem tak: jako ze do kazdej lektury podchodze do z nienawiscią, to jeszcze objetosc tejze bardziej mnie zneicheciła. ALe metody profesorki, ktora zaorientowawszy się ze nikt nei przeczytał, postawila wszystkim banie ze slowami ,,na jutro kazdy ma przeczytac"....no to wzialem sobie dzien wolnego, czytam, czytm i nie uwazam tego czasu za stracony...ksiazka zaczyna mi sie bardzo podobać, a dodatkowy fakt, ze na jutro musze ja juz miec w glowie, mnie motywuje.

[Tomek22]

Jeżeli chodzi o moje spostrzeżenia na temat tej książki to jak dla mnie jest ona bardzo fajna i zarazem bardzo sympatycznie się ją czyta co mi się bardzo podoba. Ale jakoś jak dla mnie koniec Wokulskiego jest dziwny bo nie wiadomo tak dokładnie co się z nim stało