[deora]

La fin de la poésie


Jestem szczęśliwa. Już nie piszę wierszy.
Ani o śmierci, ani o miłości.
I opowiadań smutnie niedorzecznych
Z kawałków własnej nie składam przeszłości.

Teraz wiem więcej. Wszystko jest przejrzyste.
Na świat nie patrzę przez okno zamglone.
Trudno uwierzyć w to co oczywiste.
Prawda jest blisko. I blisko jest koniec.

A z tą poezją – tyle wiem – po pierwsze:
Kiedy na drogę długi cień się kładzie,
Jedyny powód żeby pisać wiersze
to by je schować w głębokiej szufladzie

Po drugie – wiem też – a to zwykła proza:
Tak, można kochać - drugi raz - jak pierwszy
Nie warto szukać sensu na bezdrożach.

Jestem szczęśliwa. Już nie piszę wierszy.

[makron]

Wiem tylko tyle, że bardzo podoba mi się ten wiersz. Mój brak kwalifikacji w dziedzinie literackiej nie pozwala mi na próbę bardziej zaawansowanej oceny.
Starałem się odgadnąć nastrój niosący te słowa. To takie trudne do odgadnięcia zmieszanie pozornej radości z rezygnacją... (?)

[deora]

Bardzo trafne spostrzeżenie. Dziękuję za komentarz.