[GIZIO 1966]

W latach sześćdziesiątych grał na gitarze, gitarze basowej i perkusji w szeregu lokalnych zespołów rockowych. W 1969 roku wraz z Edgarem Froese i Konradem Schnitzlerem brał udział w założeniu awangardowego trio Tangerine Dream, które po zmianach personalnych miało się stać najsłynniejszą grupą w swym gatunku. Wkrótce po nagraniu pierwszego albumu „Electronic Meditation” Schulze opuszcza Tangerine Dream by stać się współzałożycielem innej legendarnej grupy progresywnego rocka Ash Ra Tempel, którą także opuszcza, po jednej płycie. Odtąd tworzy jako solista.

W okresie od 1972 do 2003 roku wydał 36 albumów w tym 8 koncertowych (10 podwójnych, jeden pięcio- i jeden dziesięciopłytowy). Albumy koncertowe, poza rzadkimi wyjątkami, zawierają materiał specjalnie skomponowany na okazję koncertu. Dodatkowo w latach 1993 do 2000 Klaus Schulze wydał cztery zestawy (Silver Edition, Historic Edition, Jubilee Edition i The Ultimate Edition) zawierające w sumie 50 CD i 64 godziny nigdy wcześniej niepublikowanych studyjnych i koncertowych nagrań obejmujących okres całej jego twórczości. Tak w ocenie słuchaczy jak i krytyków, przedsięwzięcie wydanie „edycji” stało się wielkim sukcesem artystycznym.

Mimo bardzo intensywnej pracy w studio i licznych koncertów, Klaus Schulze znalazł czas na gościnne występy i nagrania z innymi muzykami: Ash Ra Tempel, Walter Wegmuller, Sergius Golowin, Cosmic Jokers, Stomu Yamasita (Supergrupa GO), Rainer Bloss, Andreas Grosser, Alphaville, czy bracia Shrive. Jedynym muzykiem, z którym Klaus Schulze zdecydował się na stałą współpracę był guru muzyki ambient Pete Namlook. Dziesięć albumów z cyklu Dark Side of the Moog (tytuły wszystkich z nich są parafrazami tytułów utworów Pink Floyd), nagranych w latach 1994 - 2005 są znakomitymi przykładami „skoku w bok”, który pozwolił Klausowi Schulze na eksplorację nowych terenów. Seria DSotM nie była jedynym tego typu przedsięwzięciem. Pokusę ucieczki na nieznane grunty, przy jednoczesnym zachowaniu integralności, Klaus Schulze rozwiązał wydając serię albumów pod pseudonimem Richard Wahnfried. W swych poszukiwaniach otarł się o takie gatunki jak jazz-rock, progresywny pop, techno, New Age, world music oraz awangardowe błazeństwa.

Wyróżnikiem stylu Klausa Schulze są: wibrujące, aczkolwiek stonowane sekwencje rytmów, kaskady nakładających się na siebie i imitujących się nawzajem linii melodycznych, nastroje zmieniające się od relaksującego skupienia do katatonicznego transu. Klaus Schulze często do nagrania swych albumów zaprasza innych muzyków, rozszerzając tym samych instrumentarium o instrumenty akustyczne (wiolonczelę, skrzypce, gitarę lub flet) oraz o wokalizy. Klaus Schulze żyje i tworzy w Berlinie (wcześniej Berlinie Zachodnim).

W lipcu 1983 Klaus Schulze, wspomagany przez Rainera Blossa dał serię koncertów w Polsce (Katowice, Warszawa, Łódź, Gdańsk i Kraków). Owocem tej trasy koncertowej był podwójny album Dziękuję Poland wydany tego samego roku.

Dyskografia-albumy solowe.

* 1972 Irrlicht – Klaus Schulze, Colloquium Musica Orchestra
* 1973 Cyborg – solo
* 1974 Blackdance – Klaus Schulze, Ernst Walter Siemon śpiew
* 1975 Picture Music – solo
* 1975 Timewind – solo
* 1976 Moondawn – Klaus Schulze, Harald Grosskopf perkusja
* 1977 Body Love (muzyka filmowa) – Klaus Schulze, Harald Grosskopf perkusja
* 1977 Mirage – solo
* 1977 Body Love Vol. 2 – Klaus Schulze, Harald Grosskopf perkusja
* 1978 "X" – Klaus Schulze, Harald Grosskopf perkusja, Wolfgang Tiepold wiolonczela, kwartet smyczkowy
* 1979 Dune – Klaus Schulze, Wolfgang Tiepold wiolonczela
* 1980...Live... (Live) – Klaus Schulze, Harald Grosskopf perkusja, Arthur Brown śpiew
* 1980 Dig it – Klaus Schulze, Fred Severloh perkusja
* 1981 Trancefer – Klaus Schulze, Wolfgang Tiepold wiolonczela, Michael Shrieve perkusja
* 1983 Audentity – Klaus Schulze, Rainer Bloss instrumenty klawiszoweWolfgang Tiepold wiolonczela, Michael Shrieve perkusja
* 1984 Angst (muzyka filmowa) – solo
* 1985 Inter*Face – Klaus Schulze, Ulli Schober perkusja
* 1986 Dreams – Klaus Schulze, Andreas Grosser instrumenty klawiszowe, Nunu Isa gitara akustyczna, Ulli Schober perkusja, Ian Wilkinson śpiew, Harald Asmussen gitara basowa
* 1988 En=Trance – solo
* 1990 Miditerranean Pads Klaus Schulze, Georg Stettner instrumenty klawiszowe, Elfi Schulze śpiew
* 1990 The Dresden Performance (Live) – solo
* 1991 Beyond Recall – solo
* 1992 Royal Festival Hall Vol. 1 (Live) – solo
* 1992 Royal Festival Hall Vol. 2 (Live) – solo
* 1993 The Dome Event (Live) – solo
* 1994 Le Moulin de Daudet (ścieżka dźwiękowa) – solo
* 1994 Goes Classic – solo
* 1994 Totentag (Opera) Klaus Schulze i pięciu śpiewaków operowych
* 1994 Das Wagner Desaster – Live (Live) – solo
* 1995 In Blue – Klaus Schulze, Manuel Goettsching gitara elektryczna
* 1996 Are You Sequenced? – solo
* 1997 Dosburg Online – Klaus Schulze, Jörg Schaaf Georg Stettner Roelof Oostwoud śpiew
* 2001 Live @ KlangArt 1 (Live) – solo
* 2001 Live @ KlangArt 2 (Live) – solo
* 2003 Andromeda – solo
* 2004 Ion – solo
* 2005 Moonlake – solo
* 2005 Vanity of Sounds – solo
* 2007 Kontinuum – solo