[GIZIO 1966]

Grand Prix Monako, czyli klejnot w koronie Formuły 1 rozbłysnął na nowo i to w taki sposób, jakiego dawno nie widzieliśmy. Kręte uliczki Monte Carlo znów przypomniały światu, że jazda po nich na limicie nie zapewnia kierowcy bezpieczeństwa i każdy kto ociera się tam o bariery ma to,co charakteryzuje prawdziwego mężczyznę.

Teraz,gdy już opadły emocje,można przyjrzeć się jeszcze raz – tym razem bardziej z bliska – wydarzeniom i wyciągnąć najważniejsze wnioski. Otóż DRS w połączeniu z KERS jak wszyscy się spodziewali nie przyniósł na ulicach Księstwa takich korzyści,jak w poprzednich wyścigach,aczkolwiek bez dwóch zdań widocznie ułatwił wyprzedzanie i dzięki tym systemom paru zawodników przedarło się przez szerokie plecy rywali,co jeszcze w zeszłym roku byłoby dla nich niemożliwe. Jednym z najważniejszych aktorów spektaklu F1 znów były opony Pirelli,chociaż z grami strategicznymi wygrała chyba czysta rywalizacja na umiejętności.

A wynik końcowy na pudle-to 1. Sebastian Vettel
2. Fernando Alonso
3. Jenson Butt