[Calliope]

alabaster fizjonomii zwałowany perlistym potokiem
znikającym gdzie karminowy motyl ust
blaknie na słońcu
węgiel spojrzenia niedbale rzucony w okno
a spękana dusza pryska sztyletami szkła
w serce na różańcu
wola życia usadowiona w palcach
wbitych w strzępy prześcieradła

umilkła w końcu

[Prince]

Trochę w stylu Deory

[deora]

Cieszę się, że tu jesteś. Wiersz - jak dla mnie - bardzo. Kupuję.
Trochę chyba za dużo w tym wersie:

a spękana dusza pryska sztyletami szkła

(jeśli już mam się czepiać).

Użytkownik Prince dnia 25 October 2010 - 13:13 napisał

Trochę w stylu Deory

A to ja jakiś klasyk jestem, czy co?

[Calliope]

Czepiaj się, czepiaj Znalazłam swój zeszycik z wierszami z czasów liceum, nie myślałam nad poprawkami, wrzuciłam jak było.

Prince, deorze nigdy nie dorównam i nie staram się nawet. Uwielbiam ją za to czytać - powód prosty: deora emocjami, jakie zawierają jej wiersze, maluje w mojej wyobraźni znajome obrazy. A to, co ja piszę, od lat chowam na dnie szuflady nawet przed najbliższymi, bo się zwyczajnie wstydzę


Pozdrawiam serdecznie

Użytkownik Calliope edytował ten post 26 October 2010 - 08:46

[Prince]

Użytkownik deora dnia 25 October 2010 - 23:42 napisał

A to ja jakiś klasyk jestem, czy co?

Klasyk może i nie, ale nie czytam nic poza Tobą... i sobą Więc nie mam do czego się odnieść , a jak już się w ogóle odnoszę, to do znanych autorów

Calliope, Ty zawsze taka wstydliwa..?

[Calliope]

Nie.
Ale wstydliwość to cnota.

Użytkownik Calliope edytował ten post 26 October 2010 - 14:30