[paweł]

Kazimierz Górski zmarł w nocy z 22 na 23 maja. Kryzys, którego oczekiwano od kilku dni, nie zaskoczył lekarzy ze szpitala MSW w Warszawie. Do końca walczyli o utrzymanie pacjenta przy życiu, ale ich starania nie przyniosły efektu.


Kiedy na początku tego roku przeprowadzaliśmy z Kazimierzem Górskim wywiad "Przed mistrzostwami świata", wyglądał znakomicie. Chudziutki i poruszający się już tylko za pomocą balkonika, zachował doskonałą przytomność umysłu, wigor i humor. Z temperamentem analizował sytuację w drużynie Pawła Janasa. Snuł ostrożne - jak to było w jego zwyczaju - prognozy. Widać było, że ani przez moment nie stracił kontaktu z polską i światową piłką. Zastanawiał się nad wyjazdem do Niemiec. Jak na człowieka 85-letniego był w dobrej formie. Ale to były, niestety, pozory...

Gazeta Wyborcza: Polska piłka jest sierotą

Ernest Hemingway powiedział ponoć kiedyś po stracie bliskiej osoby: "Zaczynają umierać ludzie, którzy nigdy dotąd nie umierali". Dziś wszyscy w Polsce możemy czuć to, co Hemingway, i tych samych słów użyć. Odszedł trener, który zaprowadził nasz futbol na szczyt, odszedł nauczyciel, który pokazał, ile da się zdobyć pracą, skromnością i konsekwencją, odszedł człowiek, którego całe życie było pięknym przykładem zwycięstw na przekór niemożliwemu. (...)

Nikt nie potrafił tak zwyczajnie oddać tajemnicy futbolu. Jego nieśmiertelne myśli już dawno przeszły do historii. "Mecz można wygrać, przegrać albo zremisować", "Żeby wygrać, trzeba strzelić jedną bramkę więcej", "Mnie się wydaje, że powinniśmy wygrać, no niemniej jednak trzeba cóśkolwiek zagrać" - czy ktoś inny znalazłby słowa równie genialne i proste jak gra, o której traktują?

Przegląd Sportowy: tylko Bozia daje takie skarby

Górski na zawsze pozostanie człowiekiem, który "wymyślił wiarę w zwycięstwo". Przedtem wydawało się to niemożliwe. Górski tchnął tę wiarę w zawodników. Czyli w naród.

Górski przełamał lęk przed tą jakąś egzotyką, innością. Górski nauczył piłkarzy, uświadomił im, że są mężczyznami. Że mają dobre warunki fizyczne. Są wszyscy jak Gorgoń, którego prasa światowa nazwała wielką białą górą. Że oni są tak samo groźni, mogą grać tak samo ostro jak inne drużyny. I Górski dokonał na swych wybrańcach pewnego szamańskiego cudu. On ich odczarował.