[Lukas_79]

W wiekszosci jestesmy jeszcze mlodzi, niektorzy nawet bardzo mlodzi

ale czy ktos z Was mysli, lub zrobil cos na wypadek jakby cos sie wywinelo ??

nigdy nic nie wiadomo - moj znajomy niedawno zginal w wypadku (chlopak w moim wieku okolo 30 - wiec chyba zbyt wczesnie by myslec o najgorszym), nie zostawil testamentu, nie mial slubu, mial dzieco

sprawy spadkowe sa mocno pogmatwane - kupa klopotow, brak dostepu do konta (na czas przeprowadzenia spraw spadkowych itd ...)

nigdy nic nie wiadomo

[Theya]

Ja się boję nie tyle samej śmierci co hym, braku życia. (Wbrew pozorom to nie to samo )

[Kriss]

Ja się boję umierania.

A wywinęłam się całkiem sporo razy, ostatnio nie dalej jak 3 m-ce temu.

[lovely-daisy]

A wywinęłam się całkiem sporo razy, ostatnio nie dalej jak 3 m-ce temu.

czyli że co? jakieś wypadki czy co?

ja się najbardziej boję, że umrę nie spełniając swoich marzeń - chcę wyjść za mąż, mieć dzieci, pracować, odwiedzić parę miejsc etc.
a testamentu na razie nie mam po co pisać, bo wszystko co moje i tak jest rodziców...

[Kriss]

W sumie nie do końca się wywinęłam ;-)
Miałam podejrzenie raka, okazało się, że to nic groźnego, ale na wyniki badań sobie trochę poczekałam.

[Theya]

O przyszło mi do głowy, że bardziej niż śmierci boję się jeszcze samotnej starości

[lovely-daisy]

Miałam podejrzenie raka, okazało się, że to nic groźnego, ale na wyniki badań sobie trochę poczekałam.

całe szczęście ja miałam podejrzenie białaczki jak miałam 10lat i nic nie rozumiałam, ale rodzice swoje przeszli...

O przyszło mi do głowy, że bardziej niż śmierci boję się jeszcze samotnej starości kwas.gif

dlatego wolałabym umrzeć szybciej niż mój mąż...

[Kriss]

A tym razem jakoś to spokojnie zniosłam.
Złapałam schizę jakoś od razu, jak się dowiedziałam, potem długo długo spokojnie i w ogóle zero stresu, a potem tuż przed wynikami (bo najpierw się minęłam z lekarzem, potem coś tam - całość się rozciągnęła w czasie na parę dni). A tak to jakoś dziwnie ok.

[lovely-daisy]

podziwiam, bo ja jestem straszną panikarą i znając mnie już bym sobie miejsce na cmentarzu wybrała i się z wszystkimi pożegnała :|
nie zmrużyłabym oka do dnia w którym otrzymałabym wyniki...

ja ogólnie boję się też że obudzę się w grobie

[Kriss]

Chyba nie ma czego podziwiać, bo to jakoś tak samo wyszło, nie, że jakaś taka wybitnie odporna na stres jestem ;-)
Poza tym też panikowałam, tylko mniej.

[skyiwan]

Mamy prawo do śmierci. Nadejdzie pewnikiem
Dopiero szanując śmierć można piękniej żyć i celebrować każdy dzień, nawet pochmurny.
Niektórzy mówią że żyję na krawędzie, nie wiem czy to prawda, prawdą jest że kocham życie. Tym bardziej zdając sobie sprawę, że już nigdy drugi raz nie będę na tej planszy

[Tolduś]

Ja się boję nie tyle samej śmierci

tez smierci sie nie boje raczej tego w jaki sposob umre

wilam byn np. dostac zawal niz sie meczyc z choroba nowotworowa

albo niech mnie walnie samochod i trup na miejscu niz mial bym miec wypadek i byc kaleka ktory nic nie moze przy sobie zrobic

moj znajomy niedawno zginal w wypadku (chlopak w moim wieku okolo 30 - wiec chyba zbyt wczesnie

podobny przypadek
kolezanka z pracy lat 19 potracona przez samochod młoda, ładna, inteligentna nawet brała udzial w miss polski

tez chyba zaszybko bylo dla niej ale niestety takie zycie

http://pl.youtube.com/watch?v=P26JHYyNrHM

[kuziemka]

śmierć jest końcem lecz zarazem początkiem

[dimmmer]

Ja myślę już od dawna i musze przyznac ze s ie boje. Jest to chyba naturalne gdyz bardzo bliska osoba zmarla mi pare lat temu. Tak wiec samo przez się wbilo mi się to w glowe.

[ANIOŁ]

Wiem że nadajdzie i tyle, w sumie się nie boję żal mi tylko moich bliskich

[pejoratywna]

ja ogólnie boję się też że obudzę się w grobie kwas.gif

też się tego boję, dlatego już dawno powiedziałam swoim bliskim, że w razie czego, chcę, żeby pochowali mnie 4 dni po śmierci. Chcę też oddać swoje organy do przeszczepu w razie jakiegoś wypadku. Muszę to jeszcze załatwić jakoś formalnie, bo wiem, że można mieć przy sobie zgodę.
Oprócz tego, panicznie boję się, że zawisnę gdzieś między światami, że nie ma życia po życiu lecz jest jakaś próżnia, nicość, gdzie dusze wiecznie wegetują....

[myaka]

Zdarza mi sie mysleć o smierci.
Przewaznie sa to rozwazania - co jest po smierci.
W ciagu trwania praktyk mialam czesty kontakt ze smiecia,umieraniem, niekiedy bardzo mlodych ludzi i zdaje sobie sprawe z tego ze przyjdzie po kazdego z nas.
A kiedy- to jest dla nas niewiadoma.

[Przymszy]

Ja się nie przejmuję śmiercią. Bardziej myślę nad schyłkiem mojego życia, aby nie być od nikogo zależnym do końca, a przede wszystkim aby nie być dla nikogo ciężarem - takim stetryczałym dziadkiem wymagającym 24h opieki.

[aleks]

Myślę o śmierci jak większość ludzi.
Ale nie w kategorii strachu przed nią.
Raczej są to obawy,czy przed śmiercią zdążę spełnić
najważniejsze założenia,które sobie postawiłem.

[WeselneZaplecze]

Raczej nie myślę o śmierci. Jednak dopiero w momencie straty bliskiej osoby nachodzą mnie myśli na temat kruchości ludzkiego życia. Niestety, ale nie da się przed nią uchronić i nie wiadomo kiedy dosięgnie nas samych.