Forum Lagata.pl: Poezja - Forum Lagata.pl

Post Cloud, w temacie : ulubiony gatunek literacki" zainspirował mnie do utworzenia tego tematu

A wiec czy czytacie poezje?
Jesli tak, to jakich autorów preferujecie?
Jakie są wasze ulubione wiersze?

Ja uwielbiam poezje H. Poświatowskiej, K.K.Baczyńskiego, J.Twardowskiego i niektore Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej (czyli te co Chmurka, ale w innej kolejnosci )

też myślałam nad utworzeniem takiego tematu, ale mnie ubiegłaś

Baczyński, Twardowski, Pawlikowska-JAsnorzewska, Poświatowska


K.K. Baczyński "Piosenka"


Piękny wiersz opisujący Dajmację...powstał jeszcze przed wojną w 1938r. po powrocie z wyspy Solta koło Splitu, gdzie Krzyś spędzał wakacje. Nie skażony jeszce wojennymi przeżyciami... Piękny !!

K.K. Baczyński "Sur le pont d'Avignon"



ten wiersz swego czasu przepisałam sobie na wielkiej kartce papieru...pomalowałam to wszystko, mimo, że nie ma za grosz talent plastycznego...i powiesiłam to sobie na szafie obok łóżka...ten wiersz, choćby nie wiem jak źle mi było wywołuje uśmiech na mojej twarzy.
Powstał podczas pobytu Krzysia w szpitalu (prawdopodobnie ukrywał się tam)...i właśnie "jest żyłką słoneczną na ścianie"... Dla mnie jest on taką próba chwytania dobrych myśli, tak jak w bajce o Piotrusiu Panu...i jak tam taka dobra myśl pozwalała latać, tak tu pozwala się oderwać choć na chwilę od szarej wojennej rzeczywistości...

no to może na razie tyle.... pozdrawiam

ja tez mam soj ulubiony wiersz ktory wiecznie nosze zapisany w portwelu, ale niestety karteczka sie gdzies zawieruszyla, ale jak znajde to go przepisze...

wczoraj przeczytalam sliczny wiersz Jacka Kaczmarskiego pt: "Pieśń o śnie"... nie jest to co prawda MOJ wiersz ale pozwle go sobie umiescic na tej stronie...

"kiedy..."


a jak Wam się to podoba??

śliczne sama to napisalas?

owszem sama...czasem zdarza mi się coś naskrobać, ale nie śmiem tego nazywać wierszami...to po prostu moja skrobanina

ale cieszę się, że Ci się podoba

Kobito! to na co ty czekasz? ujawnij nam tu swoj talent
jeden sliczny wierszyk juz dalas, wiec czekam na kolejny
a moze jeszcze jakis odwazny poeta nam sie tu ujawni?

może jednak nie dziś...nie znam na pamięc tego co piszę, więc chwilowo nie mogę tu niczego zamieścić...ale może już niedługo...

swoją drogą dawno już niczego nie napisałam... wolę czytać, niż pisać

Poświatowska

i jeszcze dwa wiersze Poświatowskiej



zanm je od dawna...a jakoś o nich zapomniałam

hehe pierwszy z nich juz ja dalam a drugi tez znam i tez bardzo mi sie podoba (wyslalam go nawet chlopakowi )

tak się rozpędziłam, że nie zauważyłam ech... jak człowiek myśli o tylu sprawach na raz, to potem takie są efekty

to żeby się zrehabilitować zamieszczę cosik innego Pani Poświatowskiej



w sumie to chyba niewiele jest wierszy Poświatowskiej, które mi się nie podobają...wszystkie w jakiś dziwny sposób do mnie pasują

wczoraj się jakoś odblokowałam i znów zaczęłam pisać... może niebawem się Wam czymś pochwalę... ale na razie od poezji odciąga mnie szara uczelniana rzeczywistość i pisanie... sprawozdań (a tego pod poezj podpiąć nie można ) choć pewnie śmiesznie by było, jak bym do sprawozdanka jakieś moje wypociny wrzuciła..hehe.. ciekawa jestem jaka by była reakcja wykładowców

wracam do pisania sprawozdania

podoba sie i to bardzo!! sama czasmi cos zloze ale nie wiem czy ma to jakis sens w dzisiejszych czasach.
sztuka w poezji jest wytchnieniem dla ducha, muzyka dla ucha, rytmem serca i lekkim dotykiem jego ust....

najbardziej to chyba uwielbiam Stachure, Wojaczka i Baczynskiego. jak dla mnie to oni sa najlepsi z najlepszych!!

hej jestem tu poraz pierwszy ale zaczyna mi sie podobac mam rowniez swoj ukochany wiersz no moze to nie jest wiersz ale ja go uwazam za najlepsze dzielo jego tematyka troszke jest dziwna ale....

"powiedz czemu..."

Tak jak ty mi wierzyć chcesz tak ja tobie wierszyk śle .
Jego treścią życie jest jego tylko pewna cześć .
Gdy przeczytasz słowa te to zrozumiesz myśli me.
Może potem jeśli chcesz zmienisz w lepsze życie swe.
Je ci pragnę tutaj dać przykład tego co ma strach.
Cale życie strachem jest kiedy pragniesz spalić się .
Po co ci ta smycz na szyi która coraz bardziej węższa jest.
Po co ci ten zamęt w głowie która i tak już zmęczona jest.
Po co ci ten smutek w oczach kogoś kto zrozumieć chce.
Czy tak ważne zioło jest ze zapomnieć wszystko chcesz?
To co pięknem ludzkim jest skreślasz jakbyś nie znał je .
To co ważne bardzo jest pragniesz zniszczyć jedną chwilą.
Jeśli myślisz ze pomoże to co jarasz w każdej chwili to pomyłka tu nastąpi , bo jaranie piekłem jest
Nic już nie będzie tak jak było wszystko ty spalisz jedną chwilą .
Ja ci powiem wtedy ze wszystko zmienisz jeśli chcesz.
Możesz liczyć na me wsparcie , ja pomogę przetrwać ci .
Ja ci podam ramie swe i spokojnie wesprzesz się .




mam jeszcze dwa jak sie wam spodoba ten to moge przesłac reszte

Ja kocham wiersze Lesmiana i Broniewskiego. Ponizej jeden z moich ulubionych wierszy tego pierwszego poety.

DZIEWCZYNA



Władysławowi Jaroszewiczowi,
Jego entuzjastycznym zapałom
dla dzieł twórczych i szczerym
wyczuciom czarów poetyckich

Dwunastu braci, wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,
A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony.

I pokochali głosu dźwięk i chętny domysł o Dziewczynie,
I zgadywali kształty ust po tym, jak śpiew od żalu ginie...

Mówili o niej: "Łka, więc jest!" - I nic innego nie mówili,
I przeżegnali cały świat - i świat zadumał się w tej chwili...

Porwali młoty w twardą dłoń i jęli w mury tłuc z łoskotem!
I nie wiedziała ślepa noc, kto jest człowiekiem, a kto młotem?

"O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" -
Tak, waląc w mur, dwunasty brat do jedenastu innych rzecze.

Ale daremny był ich trud, daremny ramion sprzęg i usił!
Oddali ciała swe na strwon owemu snowi, co ich kusił!

Łamią się piersi, trzeszczy kość, próchnieją dłonie, twarze bledną...
I wszyscy w jednym zmarli dniu i noc wieczystą mieli jedną!

Lecz cienie zmarłych - Boże mój! - nie wypuściły młotów z dłoni!
I tylko inny płynie czas - i tylko młot inaczej dzwoni...

I dzwoni w przód! I dzwoni wspak! I wzwyż za każdym grzmi nawrotem!
I nie wiedziała ślepa noc, kto tu jest cieniem, a kto młotem?

"O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" -
Tak, waląc w mur, dwunasty cień do jedenastu innych rzecze.

Lecz cieniom zbrakło nagle sił, a cień się mrokom nie opiera!
I powymarły jeszcze raz, bo nigdy dość się nie umiera...

I nigdy dość, i nigdy tak, jak pragnie tego ów, co kona!...
I znikła treść - i zginął ślad - i powieść o nich już skończona!

Lecz dzielne młoty - Boże mój - mdłej nie poddały się żałobie!
I same przez się biły w mur, huczały śpiżem same w sobie!

Huczały w mrok, huczały w blask i ociekały ludzkim potem!
I nie wiedziała ślepa noc, czym bywa młot, gdy nie jest młotem?

"O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" -
Tak, waląc w mur, dwunasty młot do jedenastu innych rzecze.

I runął mur, tysiącem ech wstrząsając wzgórza i doliny!
Lecz poza murem - nic i nic! Ni żywej duszy, ni Dziewczyny!

Niczyich oczu ani ust! I niczyjego w kwiatach losu!
Bo to był głos i tylko - głos, i nic nie było oprócz głosu!

Nic - tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata!
Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego nie ma świata?

Wobec kłamliwych jawnie snów, wobec zmarniałych w nicość cudów,
Potężne młoty legły w rząd, na znak spełnionych godnie trudów.

I była zgroza nagłych cisz. I była próżnia w całym niebie!
A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?

Za późno...

To tylko błysk,
To tylko szmer,
To tylko ćwierć sekundy!
A już krzyk
I haka dźwięk,
Koniec ostatniej rundy.
Myśl? na nic.
Myśl? po co?
Za późno.
Szkoda, że
Promień zgasł.
A potem już ciemność...
Może blask...
Czy tak?

Jan Długosz

Dobry tomik poezji + kubek gorącej czekolady + zapas sezamków = mój standardowy jesienny wieczór.
Lubię czytać poezję. To niesamowite, że tak dokładnie mogę poznać człowieka, którego nigdy nie miałam okazji spotać. A mimo to, znam jesto myśli, pragnienia, lęki, radości.
Trochę to surrealistyczne.

MIRON BIAŁOSZEWSKI - Ty - tęsknota

Wieczór jest pełen białej ziemi
i czarnego nieba.
I teraz już wiem ...
przez drzewa
wyciągające szronowe palce
gałązek ...
Że we mnie trwasz ...

Nad kopułami krzewów
okrytych chochołami śniegu
unoszę Twoją twarz ...

Zaczynam rozumieć w tę noc
bez gwiazd
że trzeba mi tworzyć Twój głos
nad wiatr ...

Opuszczam głowę,
aby dotknąć włosami wizji Twych rąk.
Czy wiesz, że mi zimno,
że mi brak - tych rąk ....
I dopóki nie zamienię ich ustami
w dotyk,
przestrzeń nie będzie inną
od tęsknoty ...

"Zgubiłam myśli"

Zgubiłam adres... nie wiem do kogo przynależę.
Nie wiem dla kogo jestem bliska, a dla kogo obca.
Czy Ty jesteś moim przyjacielem?

Zgubiłam sny, nie pamiętam o czym były.
Czy były przepełnione Tobą?
czy byłeś w nich moim bohaterem?

Zgubiłam sens. Od teraz nie ma rzeczy, która nie przypominałaby mi Ciebie i Twoich słów. Czy to już opętanie?

Zgubiłam Ciebie... widocznie nie potrzebowałeś mnie,
skoro się nie obejrzałeś,
skoro nie słyszałeś jak krzyczę.

Zagubiłam też siebie. Nie jestem już tą samą uśmiechniętą dziewczynką, która ufnie wyciąga dłoń.
Nie wiem już kim jestem...
czym jestem...

Agnieszka Osiecka - Na serwetkach

Piszę do ciebie
na kawiarnianych serwetkach.
Bibułkowe zdania wyciekają na drugą stronę
jak powietrze z plastykowej piłki.
Ty
mówisz do mnie,
jakbyś wykręcał się z lekcji śpiewu.
I pomyśleć,
że chciałam ci oddać
wszystkie grube książki,
wszystkie rzeczy po ojcach
i wszystkie kajety wypełnione "językiem polskim",
słupkami rachunków sumienia
i miłością.

Jeśli chodzi o polskich poetów - najbardziej doceniam Leśmiana.
Jeśli chodzi o niepolskich poetów - jestem fanem Rilkego, a zwłaszcza jego "Samotności", która najpiekniej brzmi w oryginale, ale ma wiele przekładów polskich. Ten poniżej jest chyba Brzostowskiej.

Samotność jest jak deszcz.
Z morza powstaje, aby spotkać zmierzch;
z równin niezmiernie szerokich, dalekich,
w rozległe niebo nieustannie wrasta.
Dopiero z nieba opada na miasta.

Mży nieuchwytnie w godzinach przedświtu,
kiedy ulice biegną witać ranek,
i kiedy ciała nie znalazłszy nic,
od siebie odsuwają się rozczarowane;
i kiedy ludzie, co się nienawidzą,
spać muszą razem - bardziej jeszcze sami:

samotność płynie całymi rzekami.