Forum Lagata.pl: Korrida - Forum Lagata.pl

WRESZCIE !!!

BYCZEK FERNANDO
Fernando
napisał: Munro Leaf
opracowała: Irena Tuwim


Otóż, moi kochani, dawno temu, w Hiszpanii
był sobie młody byczek imieniem FERNANDO.
Inne młode byki, jego rówieśniki
skakały po łące, bodły się rogami,
brykały całą bandą,
ale nie Fernando.
Fernando lubił spokój.
Lubił wąchać kwiatki:
stokrotki i bławatki.
W ciche wieczory letnie
chadzał pod drzewo stuletnie
i w jego cieniu siadywał.
I wąchał polne kwiatki:
stokrotki i bławatki.
Jego mamusia, Krowa, patrzyła na to ze smutkiem.
- Fernandziu - mówiła - zobacz, ty stajesz się odludkiem.
Muczała bardzo żałośnie: - pomyśl, co z ciebie wyrośnie?
Czemu nie hasasz, nie brykasz i towarzystwa unikasz?
Czemu rogami nie bodziesz? Popatrz na inną młodzież...
I ciągle w kółko to samo.
Fernando na to: - Mamo,
Na co mi bójki i wojny?
Ja jestem byczek spokojny.
I stokroć bardziej wolę bławatki i kąkole.
Mama Fernanda, choć krowa, była wyrozumiała:
- Niech mi się tylko uchowa.
Już na nic nie będę zważała.
Mijały lata.
Fernando, chociaż nie skakał, nie brykał,
lecz mimo to wyrósł nad podziw
na całkiem tęgiego byka.
Często inne młode byki,
Fernanda rówieśniki,
przystawały przed afiszem
i czytały, co tam pisze.
Każdy z nich pragnął szalenie
walczyć kiedyś na arenie.
?Ach, w Madrycie,
ach, w Madrycie,
tam jest - myślą -
bycze życie!
Tyle ludzi bije brawo,
ty się kłaniasz w lewo, w prawo,
ty się wściekasz, gra muzyka...
To dopiero raj dla byka!?
A Fernando siedział w cieniu
i przyglądał się w milczeniu
małym chmurkom i kwiatuszkom,
przysłuchiwał ptaszkom, muszkom...
Kiedyś przyszło pięciu ludzi
w bardzo dziwnych kapeluszach,
n a j s r o ż s z e g o wybrać byka,
który wściekle się rozjusza.
Ten, co wierzga należycie,
będzie walczył dziś w Madrycie.
Byki na to jak na lato.
Zaczęły się bość rogami,
hasać, wierzgać kopytami,
skakać, brykać ile sił.
Każdy dziko okiem błyska,
każdy pianę toczy z pyska
i spod kopyt wzbija pył.
A Fernando odszedł skromnie,
myśląc:Co tam komu po mnie?
Na co ja się komu przydam?
Jeszcze się przy tamtych wydam
słabym i wątłym chucherkiem...?
I poszedł sobie spacerkiem pod ulubione drzewo.
Siadł sobie w trawie zielonej,
tam gdzie stokrotki się bielą,
a że był zamyślony,
więc przez nieuwagę
usiadł na panu Trzmielu.
Pan Trzmiel,
chociaż mniejszy od byka,
ale jest z tych jegomości,
z którymi znajomości
należy raczej unikać.
Bo kiedy się taki rozzłości,
to nogi wziąć za pas
i zmykać.
Pan Trzmiel
czuł się mocno dotknięty
i miał zwichnięte skrzydełko.
Więc z zemsty, w ogon Fernanda
wbił swoje ostre żądełko.
- Aj!
Fernando strasznie ryknął,
z bólu wierzgnął, kozła fiknął.
Skacze w górę, łeb pochyla,
tak, jakby chciał lada chwila
świat calutki wziąć na rogi.
- Patrzcie, cóż to za byk srogi!
Ten się wścieka, ten się rusza!
- zawołało pięciu ludzi
w bardzo dziwnych kapeluszy.
- Jakie groźne ma spojrzenie!
Ten by walczył na arenie!
Krzyczą: - Hurra! Hej! - z zachwytu.
Jedzie z nami do Madrytu!
Wzięli wózek,
wiązkę siana,
siedem koni i furmana.
I Fernando - ładny los to!
- do Madrytu jedzie prosto.
Tam orkiestry przygrywają,
w oknach flagi powiewają
uroczyście niesłychanie.
Grzmią oklaski i wiwaty,
w lożach siedzą piękne panie i we włosach mają kwiaty.
Trębacz konny zapowiada:
- Byk Fernando! - tromta - rada!
Byk Fernando! - tromta - drata!
Najwścieklejsza bestia świata!
Pierwsi idą Banderylierzy,
naga za nogą, jak się należy.
Idą, idą, idą parami,
będą byka kłuli pikami.
Trzeba bestię najpierw podrażnić;
i drżą im łydki, choć są odważni.
Potem na koniach, strasznie buńczucznie,
w rękach trzymając ogromne włócznie,
stępa za nimi - Pikadorzy...
Będzie Fernando miał jeszcze gorzej!
Na samym końcu kroczy Matador,
a za nim chłopiec z błyszczącą szpadą.
Matador dumnie kręci wąsika.
Tą właśnie szpadą przebije byka.
Nosi czerwoną pelerynę
i bardzo pewną siebie ma minę.
Znowu okrzyki, znowu wiwaty,
panie mu do nóg rzucają kwiaty.
Ścielą się kwiaty wonną girlandą...
I kto się zjawia wreszcie?
F e r n a n d o.
Banderylierom twarze pobladły
i ostre piki z rąk im wypadły.
Z galerii słychać głośne okrzyki:
- Fernando groźny!
- Fernando dziki!
Bali się także i Pikadorzy,
a sam Matador chyba najgorzej.
Fernando na środek areny wbiega.
Burza oklasków i wrzask się rozlega.
Nawet Matador troszeczkę pobladł...
Takiego byka, coby tak brykał,
nie widział Madryt od trzystu lat!
- O! - słychać wszędzie i każdy truchleje.
- O! - co to będzie? Krew się poleje!
Ale Fernando, byczek spokojny,
unikał zwady, nie lubił wojny,
nie cierpiał wrzasku, nie znosił gwaru
i walczyć z nikim nie miał zamiaru.
Usiadł na piasku, niczym na łące,
spojrzał wokoło - i co mu tam?
Bo widział tylko kwiaty pachnące,
nic - tylko kwiaty we włosach dam.
Nie chciał być wściekły, groźny i dziki.
Nic nie pomogły włócznie i piki.
Banderylierzy ze złości skaczą
i nawet konie omal nie płaczą.
Na czym świat stoi klną Pikadorzy,
a sam Matador chyba najgorzej.
- A niech to zwierze biją granaty!
Zamiast się ciskać to, wącha kwiaty.
- Ach, co za hańba,
ach, jaki skandal!
Znowu na wózek wzięli Fernanda.
Powędrowało dobre byczysko,
przez pola, łąki, na swe pastwisko;
pod ulubionym usiadło drzewem,
chłodząc się lekkim wiatru powiewem.
I odtąd, chociaż może to plotka,
zawsze w tym miejscu można go spotkać,
jak sobie siedzi i wącha kwiatki,
maki, stokrotki, jaskry, bławatki,
słucha jak szumią lasy i niwy.
I jest podobno bardzo szczęśliwy.

Wszyscy przeciwnicy Corridy nie zauważyli, że jest to wielowiekowa tradycja Hiszpanii i ma ona zostać zapomniana tylko dlatego, że w obecnych czasach zwierzę jest o wiele bardziej chronione prawnie niż człowiek?