Gatunki muzyki elektronicznej

Ambient

To gatunek muzyki elektronicznej, cechujący się odejściem od linearnie rozwijanej linii melodycznej, charakterystycznej dla klasycznej muzyki elektronicznej (Vangelis, Kitaro), na rzecz luźnej kompozycji plam dźwiękowych. Zazwyczaj poszczególne plamy są powiązane stale powtarzaną frazą elektronicznej perkusji, która organizuje utwór pod względem rytmicznym. O ile w innych rodzajach muzyki - od klasycznej po punk rocka - osią konstrukcyjną utworu jest przebieg harmoniczny, to w muzyce ambient, utwór rozwija się głównie przez operowanie barwą dźwięku. Drugą podstawową techniką kompozytorską jest stosowanie stałego powtarzania krótkiej frazy melodycznej, która przy każdej repetycji jest minimalnie modyfikowana bądź wzbogacana. (zobacz minimalizm)

W przypadku obu tych technik efektem jest przesunięcie nacisku z następstwa dźwięków na ich brzmienie, stąd muzyka ambient jest postrzegana jako statyczna i znajdująca się poza czasem. Idealnie nadaje się więc do medytacji.

Określenie ambient wywodzi się przypuszczalnie od hasła musique d'ameublement, którego autorem jest Erik Satie (1866-1925), rówieśnik impresjonistów i do pewnego stopnia podobny im kompozytor francuski. Jego ideałem była muzyka mogąca służyć za tło do życia codziennego, będąca niejako dodatkowym meblem domowym, czyli taka, która mogłaby wpływać na nastrój człowieka, ale nie absorbować go na tyle, aby odrywać od innych zajęć. Stąd Satie, oprócz tradycyjnych instrumentów używał również maszyny (np. do pisania), sprzęty domowe (warkot odkurzacza).

Pod wpływem Satie po I wojnie światowej powstała we Francji tzw. Grupa Sześciu, w skład której wchodzili kompozytorzy Francis Poulenc, Germaine Tailleferre, Georges Auric, Luoie Durey, Arthur Honegger i Darius Milhaud. Najbardziej znani z nich to Francis Poulenc (1899-1963) i Arthur Honegger (1892-1955), którego utwór Pacific 231 naśladuje przyspieszającą powoli ogromną lokomotywę typu Pacyfik 231.

Drugim źródłem ambient jest muzyka dekafoniczna, w szczególności dokonania Johna Cage (1912-1992), znanego z bardzo niekonwencjonalnych metod uzyskiwania dźwięku (radioodbiorniki ustawione na losowo wybrane stacje, kanistry, naczynia kuchenne). Cage łączył dźwięk z obrazem i podobnie jak inni dekafoniści nie stosował tradycyjnej harmonii.

Jak widać korzenie muzyki ambient sięgają do muzyki poważnej, ale jej powstanie wiąże się z twórcami muzyki tanecznej zafascynowanych instrumentami elektronicznymi, które dały im nieograniczoną możliwość syntezowania różnych barw dźwięku (syntezatory) oraz czerpania ich z otoczenia (samplery). Pierwsi kompozytorzy w stylu ambient to Brian Eno oraz Klaus Schulze, których najbardziej inspirujące dokonania przypadły na lata '70 XX w.

Brian Eno tak opisywał swoje odkrycie muzyki ambient:

(...)W styczniu 1975 roku miałem wypadek samochodowy. Nie byłem ciężko ranny, ale musiałem leżeć w łóżku na wznak i byłem unieruchomiony. Moja przyjaciółka, Judy Nylon, odwiedziła mnie wtedy i przyniosła płytę z XVIII wieczną muzyką na harfę. Kiedy już wyszła, z wielkim trudem nastawiłem płytę i położyłem się z powrotem. Okazało się, że wzmacniacz nastawiony był na minimalną głośność i jeden kanał był kompletnie głuchy. Ponieważ nie miałem siły, by się podnieść i wyregulować głośność, dźwięki dochodzące z głośnika były na granicy słyszalności. Wtedy zdałem sobie sprawę, iż można słuchać muzyki w zupełnie inny sposób: traktować ją jako element otoczenia, w ten sam sposób, co kolor światła i dźwięk deszczu (...).

Ekspansja muzyki ambient nastąpiła wraz z eksplozją popularności klubów techno na przełomie lat '80 i '90, XX w. gdzie dla ambient przeznaczono specjalne 'chill-out-rooms'. Na scenie pojawiły się wtedy takie projekty jak The Orb, Future Sound of London, Aphex Twin, Banco de Gaia, Biosphere, Wolfram, Monolake, Air, William Orbit, Autechre. W pewnym związku ze stylistyką ambient tworzyły również bardziej popularne projekty The KLF oraz Enigma. W ich muzyce, oprócz rytmu techno i kolorytu nadanego przez instrumenty elektroniczne, znajdziemy chorał gregoriański, śpiew humbaków i delfinów, kolaże zgiełku wielkich miast oraz dźwięki natury.

Jednym z najważniejszych podgatunków ambientu jest dark ambient, czyli najmroczniejsza odmiana tej muzyki. Wybitni przedstawiciele to m. in. Lustmord czy Raison D'ertre. Istnieje również termin izolacjonizm, który wymyślili dziennikarze prestiżowego brytyjskiego magazynu muzycznego „The Wire”, określający muzykę takich twórców jak Thomas Köner czy Lull - jest to skrajna odmiana dark ambientu, charakteryzująca się niesamowicie mroczną atmosferą kompozycji, przeważnie bazujących na ultra niskich dronach.

W sumie ambient można uznać za elektroniczny odpowiednik muzyki gatunku progresywny rock, i dokonań takich zespołów jak Pink Floyd czy wczesny King Crimson lub Genesis.

Tutaj znajdziecie typowy przykład tego gatunku muzycznego, a wiec zapraszam do ściągnięcia i przesłuchania.

Big Beat

Gatunek elektronicznej muzyki tanecznej powstały w połowie lat 90. XX w. Często uznaje się, że big beat powstał w opozycji do ambitniejszych i bardziej eksperymentalnych odmian techno i jungle, które były główną siłą napędową sceny tanecznej w pierwszej połowie lat 90. Big beat powraca do korzeni muzyki tanecznej, łącząc ich zdobycze z tradycyjnymi rytmami tanecznymi i elementami rocka.

Muzyka ta często zapożycza fragmenty, tak zwane sample lub loopy z utworów z innych gatunków np. rocka. Określana jest również mianem Funk Breakbeat ze względu na charakterystycznych beat zbliżony bardziej do funky czy też hip hopu niż do muzyki breakbeat.

Najważniejsi przedstawiciele :
-Chemical Brothers
-Fatboy Slim
-Propellerheads
-Freddy Fresh
-Bentley Rythm Ace
-Mr. Oizo
-The Prodigy
-The Crystal Method

Breakbeat

Styl muzyczny zapoczątkowany w Anglii, który wykorzystuje oryginalny break-beat (lub przyspieszony drum'n'bass). Często w kawałkach breakbeatowych znajdziemy akcenty jazz'owe lub funk'owe, pianina, organy, scratch'e, wycinki z muzyki filmowej, fragmenty starych nagrań i inne ciekawostki. Wszystko to oprawione połamanym rytmem, tworzy całkiem przyzwoitą całość. Przykładami mogą być tacy twórcy, jak Laidback, LHB, Rasmus, Westway i wiele innych.

Dark Jungle

W 1992-1993 nastąpił zwrot z Hardcore Techno, gdzie w atmosferze underground'u wyelouowały nowe style Darkcore i Darkside. Gatunki te używają bardzo ostrych, wściekłych i twardych dźwięków, podczas gdy styl Inteligent zawiera bardzo lekkie i przyjemne brzmienia. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych, Ed Rush i Optical stworzyli Dark Jungle z ostrymi, twardymi dźwiękami, mglistymi odgłosami syren oraz głębokim basem i ostrym beat'em. BREAKBEAT - Styl muzyczny zapoczątkownay w Anglii; wykorzystuje oryginalny break-beat (lub przyspieszony drum'n'bass). Czesto w kawałkach breakbeatowych znajdziemy akcenty jazz'owe lub funk'owe, pianina, organy, scratch'e, wycinki z muzyki filmowej, fragmenty starych nagrań i inne ciekawostki. Wszystko to oprawionę połamanym rytmem tworzy całkiem przyzwoitą całość. Przykłady: Laidback, LHB, Rasmus, Westway itp. BIG BEAT - Nazywany żartobliwie hip-hop'em dla studentów. Inna nazwa to "funky breakbeat". Narodził się w małym londyńskim klubie "The Albany" w sierpniu 1994 roku. Wtedy to zaczęto organizować tam imprezy pod nazwą "Sunday Social". Zaczęto puszczać rozmaitą muzykę, czyli wszystko to co kręciło zgromadzonych. Mixowanie zeszło na drugi plan. Tańczących zabawiali Tom i Ed (z Chemical Brothers - uważani za twórców big-beat'owego brzmienia; wtedy było to jeszcze Dust Brothers), Norman Cook (Freak-Power, Pizzaman, The Mighty Dub Katz, Fatboy Slim - to wszystko to jego pseudonimy), Jon Carter. Z czasem impreza "Sunday Social" stała sięcoraz bardziej rozpowszechniona, zyskała rozgłos i uznanie. Wszyscy, którzy sięgneli po Big Beat twierdzili, że znudziła im się już muzyka puszczana non-stop w klubach. Mieli dość house'u ("house po prostu nudził mnie do łez" - stwierdził Cook). Nowa muzyka, którą zaczęto tworzyć przyciagała nie tylko zwolenników muzyki tanecznej, ale także muzyki rock'owej. Big Beat opierał się na szybkim rytmie, mocnej ścieżce basu z odrobiną kwaśnego brzmienia Rolanda TB-303 urozmaiconymi czysto rock'owymi instrumentami.

Przykłady : Fatboy Slim, Chemical Brothers

Drum'n'Bass

Jest wiele odmian "połamanej" muzy, którą dużo ludzi mylnie nazywa Drum'n'bass, mimo iż tak naprawdę większość z tych gatunków nie ma z tą nazwą nic wspólnego. Ponieważ instrumenty używane w Drum`n`bass są często wykorzystywane w innych typach muzyki trudno więc, laikowi poprawnie zidentyfikować styl danego utworu. Są trzy elementy które są charakterystyczne dla stylu drum`n'bass. Dla zilustrowania brzmienia drum'n'bass zamieszczono trzy charakterystyczne próbki z opisem pochodzące z Demon's Theme ze ścieżki dźwiękowej L.T.J Bukem z Logical Progression. 1. Pierwsza próbka, zawiera elektroniczne dźwięki, które w istocie składają sie z instrumetów typu wiatr, skrzypce którym L.T.J Bukem nadaje wprowadzający nas świat prawdziwego Drum'n'bass'u charakter. Posłuchaj próbki: L.T.J. Bukem'a - zawierającej samo tło, przestrzeń i atmosferę Drum'n'bass. 2. Próbka druga z linią basową stosowaną w Drum'n'bass. Jest on bardzo różny od prostych basów pochodzących z muzyki np. House. Jest ciemny, ponury wywodzący się z pod wpływów dub'u lub reggae. Posłuchaj: - zauważ że nie jest to typowy bas jaki stosowany jest w muzyce klubowej typu Club House (Gabber lub Hardcore). 3. Trzecia część, ilustruje więcej elementów Drum'n'bass. Pokazuje wzór beat'u stosowanego w tym stylu, który w zasadzie można okrelić jako szybki breakbeat. Ścieżka perkusyjna różni się znacznie od House'a zarówno pod względem szybkości jak i samego wzoru. Wzór perkusji w House'ie wygląda 1 2 3 4, podczas gdy w Drum'n'bass jest 12 33 4 przy czym różnica w brzmieniu tych beatów jest znaczna. Posłuchaj przykladu . Do perkusji dodawany jest bas, następnie tło i atmosfera aby w pewnym momencie wszysko zamilkło i zostało tylko tło, do którego po pewnym czasie znów dołącza bas i perkusja rozkręcając utwor na nowo. Co jakiś czas słychać odgłosy ptaszków, wiatru itp... Dobrym przykładem twórcy drum'n'bass jest Jacob's Optical Stairway, znany bardziej jako 4 Hero.

Dub

Łagodna melodia, dość szybki rytm i elektroniczny beat. Jest to także określenie na tworzenie nowego utworu z już istniejącego. W dub'ie nie ważne są formy. Motywy czerpie się z różnych gatunków. Dźwięki układa się w różnych kolejnościach. Nie ważne są reguły, ważne jest tworzenie, komponowanie.

Gabba

Może być też GABBER (HardCore holenderski), styl najbardziej popularny w Holandii, Niemczech a u nas w Polsce jego kolebką są Kielce. Cechą charakterystyczną jest bardzo szybki (niekiedy obłędnie - powyżej 200 bpm.), ostry beat i elementy break-beatu, industrialu, noiz. Jest to po prostu styl bardzo szybki, energiczny, bezwzględny, mocny i brutalny - coś tylko dla maniaków gatunku. Tylko niewielu jest w stanie wytrzymać choćby kilka a co dopiero kilkanaście minut w tempie ponad 200bpm (czyli około 3 uderzeń na sekundę) przy takim tempie po około 10 minutach ścina się białko w mózgu..... I pomyśleć, że ten styl jest całkiem popularny w niektórych kręgach.

Gerage wyodrębnił się z house'u, jest mieszanką muzyki house, soul'u i jungle. Wszystko rozpoczęło się u klubach w południowej Anglii, gdzie DJ'e zaczęli grać house'owe kawałki wzbogacone o soul'owy vocal. Prędkość gramofonów przestawiono wówczas na + 8. Tymczasem za oceanem pewien dość pomysłowy producent - Armand Van Helden spróbował wymieszać jungle'owy bas z house'owym beat'em, potem dorzucić trochę wokali no i oczywiście przyspieszyć tempo. Tak powstał nowy gatunek muzyki najczęściej zaliczany do podgatunków muzyki house. Prawdopodobnie pierwszym nagraniem garage'owym była płyta Todd'a Terry'ego "Touch Me Baby". Charakterystyczne dla tego gatunku są: dynamiczny (bardziej niż house) rytm, buczący, niski i przeciągliwy bas (charakterystyczna głęboka reggae'owa linia basu), wplecione w całość wokale oraz break-beat, czyli połamany rytm. Ogólnie speed garage łączy w sobie elementy jazz'u, latin , jungle, reggae, rap (break-beat), a nawet techno. Niewątpliwie do sukcesu tego gatunku przyczyniły się pirackie rozgłośnie radiowe takie jak: Deja Vu, Freak FM, Girls FM, Magic FM, Kiss FM, które podczas audycji lansowały nową muzykę. Ten rodzaj muzyki wybierają najczęściej ludzie znudzeni komercyjnym soul'em i rythm'n'blusem - w końcu znaleźli to, czego szukali. Zwykle jest to starsza publiczność - ludzie dobrze ubrani, jeżdżący dobrymi samochodami. A najciekawsze jest to, że do większości londyńskich speed garage'owych klubów nie wejdzie się w dżinsach i butach sportowych. Obowiązuje tam zasada: "No Seans, No Trainers, No Basebll Caps...". Często speed garage nazywany jest drum'n'bass'em dla dziewczyn. Inna teoria mówi, że garage to tylko głęboki house bogato zdobiony wokalami (najczęściej czarnych artystów). Czołowi artyści sceny garage'owej to: Dreem Teem, Tuff Jam, Armand van Helden, R.I.P, i wielu innych.

Goa

Jest podgatunkiem muzyki elektronicznej, a dokładniej muzyki trance. W odróżnieniu od innych podgatunków trance wywodzących się z Europy, narodził sie w indyjskiej prowincji Goa. Rozwój goa trance jest ścisle związany z rozwojem psychedelic trance w drugiej połowie lat 90. Oba gatunki są na tyle do siebie zbliżone, że niektórzy używają ich nazw zamiennie. Jednak goa ma więcej nawiązań do muzyki orientalnej, gdy psychedelic ma bardziej kosmiczne brzmienie. Oba style są wciąż niekomercyjne, tak na swiecie (wyjątek może stanowić Izrael) jak i w Polsce. Charakterystyczne dla goa są imprezy organizowane pod gołym niebem; zaś imprezy w klubach prawie zawsze są przyozdobione kolorowymi, abstrakcyjnymi dekoracjami. W sezonie letnim organizowane sa tez kilkudniowe festiwale, najczęściej na łonie natury.

Gatunek sięga korzeniami końca lat 60 i początku 70, kiedy to indyjska prowincja Goa była celem podróży hipisów (niemniej sam goa trance pojawił się dopiero na początku lat 90). Mimo spadku popularności prowincji w latach 70 i 80, część przyjezdnych pozostała tam na stałe. Ci którzy zostali zajeli się tworzeniem muzyki, jogą oraz szeroko pojetą kulturą New Age, nie stroniąc przy tym od rekreacyjnego używania psychedelików.

Napływ nowych technologi i muzyki techno do Goa oraz inspiracja miejscową kulturą doprowadziły w końcu do powstania nowego gatunku. Pionierami byli: Laurent, Fred Disko czy nieco później Goa Gil i Mark Allen. Wtedy właśnie na Goa odbywały się masowe imprezy na plaży trwające często kilka dni, od typowych imprez techno różniące się swego rodzaju mistyczną aurą i niemalże religijnym znaczeniem dla uczestników.

Dziś goa trance jest bardzo popularny w Izraelu, gdzie pojawił się wraz z powracającymi z wakacji w Indiach rezerwistami armii izraelskiej. Goa staje się także popularny w Brazylii, Japonii oraz Meksyku.

Przykłady :
"Mahadeva" - Astral Projection
"Mystical Experiences in Goa" - Etnica
"Sinai" - Talamasca
"Gift of the Gods" - Cosmosis
"Teleport" - Man With No Name
"Spiritual Healing" - The Muses Rapt
"The Tale of Taketori" - Ubar Tmar"The Neuromancer" - Shakta

Hardcore

Maksymalnie wyostrzona odmiana brytyjskiego techno. Zapoczątkownay na przełomie lat 80-tych i 90-tych (za rok narodzin uważa się rok 1991, kiedy to powstal kawałek 4 HERO "Mr. Kirk's Nightmare", inni za rok narodzin uznają rok 1987/88). Pierwsze utwory hardcore'owe pochodzą od house'u - tempo 125 bpm zwiększono do 135-140 bpm. Charakterystyczne dla hardcore'u jest przyspieszanie i rozciaganie dzwięków, wsteczne odtwarzanie i miksowanie dźwięków z samplowanymi bitami, koncentracja na sekwencjach bitowych i basowych. Za przykład może posłużyc pierwszy album The Prodigy "Experience"(typowo hardcore'owy) HAPPY HARDCORE Tempo zwiekszone do 150-155 bpm. W porównaniu do hardcore'u wyciszone bity i basy oraz skupienie się na akompaniamencie i wokalu. "Happy hardcore to przewaga pianin, bity odłożone na bok, a do tego śpiewajace babki zsamplowane z popowych kawałków". TERROR CORE Najcięższa odmiana hard core'u. Jeśli nie wiecie co to jest "muzyczny terror" to spróbujcie posłuchać na przykład składanki "Terror Done". Niekórzy twierdzą, że wszystko to co ma ponad 200bpm to sieczka i nic więcej - a jednak na świecie jest wielu zwolenników właśnie najostrzejszej odmiany hard core'u.

House

Powstał około roku 1985/6 w Chicago. Wytworzył sie z takich gatunków jak: groove, disco, electro, funku i innych. Kojarzony był z impreazami w starych, opuszczonych, zdewastowanych halach i magazynach - stąd nazwa "house" (od warehouse - ang. magazyn, hala), poza tym w Chicago Franikie Knuckles(ojciec house'u) założyl klub pod nazwą Warehouse. House to chyba jeden z najbardziej tanecznych, woklanych i funkujących gatunków muzyki określanej jako techno. Jego historia zaczyna się w klubach dla czarnoskórych gejów, którzy ze wzgledu na kolor skóry i preferencje seksualne musieli "zejść do podziemia" by tam organizowac imprezy. Po klęsce muzyki disco zaczęto rozgladać się za innymi rodzjami muzyki. Era disco dobiegła końca a tymczasem na parkietach klubów czekaly setki klubowiczów spragnionych dobrej zabawy. Wtedy własnie pojawił sie Frankie Knuckles. Zaczynał w klubie The Gallery, gdzie razem z przyjacielem Larrym Levanem odpowedzialny był za podtrzymywanie dobrej atmosfery i miedzy innymi za przygotowywanie ponczu, do którego dowdawali LSD. Frankie zaczynał od przerabiania starych nagran. Uzbrojony w żyletkę i magnetofon szpulowy przerabiał stare kawałki, wycinał częsci zbędne, wydłużał partie taneczne. Z czasem siegnał po syntezator i TR-909 Rolanda. Prymitywna technika okazała sie niezwykle skuteczna i przyniosła sławę Frankiemu nie tylko w Chicago, ale w całych Stanach. Jak sie później okazało - TR-909 stał się symbolem muzyki house i jej nieodłącznym elementem. Tak zostało zdefinowane brzmienie house'u. W tamtych czasach nie było to nic innego jak tylko disco wzbogacone o mocniejszy rytm, w bardziej tanecznym wydaniu. Dziś house to mocny kick, dobry bas, wpadająca w ucho melodia, jakiś tekst , elelmenty disco i funk'u. Muzycy obywają się już bez trupy instrumentalistów, czasami całej orkiestry - tak niezbędnych przy nagranich funk'owych i disco. Dziś wystarczy trochę sprzętu, stare płyty do zmiksowania. Obecnie centurm muzyki house w Europie jest chyba Francja. Głównymi przedstawicielami house'u są: Paul van Dyke, Daft Punk, Bob Sinclair, Dimitri from Paris, Cassius, Dj Sneak, Da Mob i wielu innych. Inne style Breakbeat & Hardcore są nazwami dla szybkiego i głośnego (hałąśliwego) wariantu Techno. Są one korzeniami dla stylu Jungle. Szkic tych gatunków wykreował James Brown tworząc breakbeat. Ragga Jungle jest stylem stworzonym w 1992-1993 roku. Styl ten dodaje do utworu również wokal.
Wywodzi się z Angli (Londyn). Korzenie tego gatunku sięgają roku 1989. Gatunek wyewulował w okresie 1990-1992 z breakbeat'u poprzez Hardcore do formy obecnej. W 1995 roku stał się poważnym gatunkiem muzyki elektronicznej, dzięki takim artystom jak 4 Hero, Goldie czy A Guy Called Gerald. W 1995 Goldie nagrywa charakterystyczny utwór: 21 minut do posłuchania . W tym czasie, znacznie powiększyła się różnica pomiędzy muzyką dance i jungle'em, podobnie jak pomiędzy techno i breakbeat'em. W tym okresie powstaje również znacząca dla jungle'a compilacja James'a Brown'a Into the Jungle Groove, która zawiera klasykę breakbeatu opartą na rytmach Funky Drummer. Gatunek ten można opisać jako przyspieszony breakbeat z wolną linią basową. Szybkość w BPM (bitach na minutę) wacha się w granicach 140-170 BPM. Linia basowa jest - czasami - o połowę wolniejsza od beat'u. Beat w breakbeat'ci jest grany na 1 2 33 4, gdzie na 2 i 4 uderzeniu słychać werbel lub stopę, podczas gdy na 1 czasami i 3 pozycji zawsze stosuje się twardą stopę. Linia basowa jest płynna, równa taka jak w oryginalnym dub'ie lub reggae.

Minimal (detroit techno)

Za pierwszego europejskiego muzyka-minimalistę w pełnym tego słowa znaczeniu uchodzi dzisiaj działający na przełomie wieków francuski kompozytor, pianista i ezoteryk Eric Satie, autor między innymi, utworu Vexation, składającego się z 840 powtórzeń tego samego motywu. Minimalizm jako odrębny nurt muzycznej awangardy wyłonił się w połowie lat 60. z utworu kalifornijskiego kompozytora Terry Rileya In C. Muzycy z tego kręgu - Steve Reich, La Monte Young, John Adams czy pop-minimalista Philip Glass - przyznawali sie do inspiracji wschodnią muzyką medytacyjną i egzotyczna muzykę ceremonialną. Muzyka minimalna adresowana była do ludzkiej podświadomości - opierała się na możliwie najmniejszych motywach muzycznych, które zmieniać sie miały w toku bardzo powolnej, nieuchwytnej dla ucha transfromacji, a ich tworzywem mogły być zarówno dźwięki instrumentów muzycznych, jak i odgłosy zaczerpnęte z rzeczywistości i poddane (lub nie) studyjnej obróbce. Steve Reich - największa gwiazda tego stylu muzycznego - porównywał utwór muzyczny do przesypujacych się w klepsydrze ziaren piasku oraz do przechodzenia w stan spoczynku wytrąconej z równowagi huśtawki. Kompozytor, który cieszy się ostatnio największym komercyjnym wzięciem - Estończyk Aarvo Part tworzy muzykę minimalną wykorzystując poszatkowane kompozycje mistrzów z czternastowiecznej szkoły niderlandzkiej. Doświadczenia minimalistów dodały odwagi kompozytorom utworów techno przynajmniej w trzech momentach. Minimalne nagrania dowartościowały zwyczaj redukowania warstwy muzycznej do form najprostszych, uczyniły ze struktury rytmicznej podstawę organizacji dźwięku muzycznego, a z faktu nieświadomego choćby slyszenia utworu - akt słuchania. Trance

Odmiana muzyki elektronicznej bazująca na chwytliwej melodii i dość prostej melodycznie, rytmicznej linii basowej zwykle wspieranej wyższą i rozwiniętą dynamiczną linią pomocniczą. Znajduje się tu też znane ustawienie stopy 4x4, konieczne do umieszczania kawałków w setach, co w przypadku Trance jest zjawiskiem bardzo częstym. Gatunek ten nie zalicza się do muzyki easy-listening [łatwej do słuchania], ze względu na złożoną konstrukcję i dużą ilość odgrywanych w jednym czasie ścieżek. Wśród podgatunków wyróznia się między innymi progressive, goa trance, psychedelic trance, hard-trance, uplifting oraz czasem euro-trance będący określeniem najbardziej komercyjnej i nie zawsze ambitnej wersji.

Najwybitniejsi przedstwiciele: Armin van Buuren, Paul van Dyk, Andy Moor, Ferry Corsten, Paul Oakenfold, ATB, Above & Beyond, Kyau & Albert, Thrillseekers, DJ Tiësto.

Jak widac rórznorodność gatunków muzycznych, muzyki elektronicznej, jak i nie tylko, jest bardzo szeroka. Jedyną rzeczą która łączy te wszystkie gatunki jest oprucz elektronicznego pochodzenia jest Taniec...

A czym jest taniec...?
"Taniec to coś znacznie więcej - to życie i wirowanie ENERGII... Nie bez powodu we wszystkich starych kulturach był uważany za święty bądź magiczny rytuał. W czasie tańca jednoczysz się we wspólnym rytmie z całym wszechświatem... Zapominasz o tym, że coś cię boli, że ktoś zrobił ci krzywdę... Wraz z pulsowaniem muzyki twoje rytmiczne kroki gubią żal, gniew i wściekłość... Każda komórka bierze udział w tanecznym misterium - jest pobudzana i masowana... Krew szybciej krąży, zbiera i odprowadza trujące substancje z organizmu, a doprowadza potrzebne pierwiastki do naszych tkanek. W ten sposób twoje ciało otworzy się na dobroczynne, lecznicze energie, uwolni się od wszelkich więzów i napięć umożliwiając Ci pozazmysłową percepcję. W sensie magicznym - taniec przywołuje dobre duchy opiekuńcze człowieka, które odtąd stale go będą chronić".

poprawiona przejrzystość/ podpinam <Katarina>

Forum Lagata.pl: Gatunki muzyki elektronicznej - Forum Lagata.pl